Informacje na temat poetów i ich dzieł
Znanym dramatopisarzem okresu romantyzmu był niewątpliwie Juliusz Słowacki. Zyskał on łącznie z Adamem Mickiewiczem oraz Zygmuntem Krasińskim miano wieszcza narodowego. Swoje życie rozpoczął w 1809 roku. W 1825 r. uczęszczał na studiach na Uniwersytecie Wileńskim (kierunek – prawo). W roku 1829 zaczął pracę jako aplikant w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu w Warszawie. Od 1832-1836 roku znajdował się w Genewie, co w dużym stopniu wywarło wpływ na jego twórczość. Później przez 3 lata podróżował po Grecji, Egipcie i Palestynie (doświadczenia z tej podróży umieścił w utworze literackim "Podróż do Ziemi Świętej"). Zmarł on na gruźlicę w 1849 roku. W I połowie XX wieku prochy jego umieszczono w krypcie na Wawelu (obok Mickiewicza). Napisał on zarówno wiersze jak i np. dramaty, w jakich znajdowały się takie utwory literackie jak: "Kordian", "Horsztyński", "Balladyna", "Fantazy", "Ksiądz Marek" i wiele innych.
Poetą, a jednocześnie bardzo szanowanym księdzem na przełomie ostatnich lat był ks. Jan Twardowski. Ksiądz ten był on bardzo aktywny. Jako żołnierz walczył on dla AK,a także uczestniczył w powstaniu listopadowym w 1944 roku. Cztery lata później przyjął święcenia kapłańskie. Został on wikarym parafii w Żbikowie koło Pruszkkowa, natomiast w 1952 roku zajął stanowisko rektora w jednym z kościołów ulokowanych w Warszawie. Swoją działalność literacką zaczął w 1937 gdy wydał wiersze zawarte w zbiorze nazwanym jako "Powrót Andersena". W nich znalazło się odniesienie do poetyki Skamandra. Jego poezja nie była wyłącznie skierowana dla dorosłych, ale także napisał utwory przeznaczone dla dzieci. Jego twórczość jest chwalona nawet w gronie krytyków i cieszy się wielką chwałą wśród czytelników. W 2000 roku otrzymał nagrodę IKAR 2000 za to,iż był zdolny w swoich dziełach przemówić do każdego. W 1999 r. Katolicki Uniwersytet Lubelski nadał przyznał mu tytuł doktora honoris causa. Zmarł on 18 stycznia 2006 r.
We współczesnej literaturze na pewno każdy z nas kojarzy takiego twórcę poezji, dramatopisarza oraz prozaika jakim jest Tadeusz Różewicz. Urodzony w 1921 roku w Radomsku. Ze względu na nie za dobrą sytuację materialną w 1938 roku był zmuszony przerwać pobieranie nauki w szkole średniej. Na przełomie lat 1939-1943 był pracownikiem fizycznym. Następnie został redaktorem czasopisma "Czyn Zbrojny". W 1942 roku pomyślnie ukończył kurs szkoły podchorążych. Kiedy nastąpił kres II wojny światowej postanowił ukończyć szkołę średnią i podjąć studia na kierunku: historia sztuki, na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1948 roku postanowił ulokować się we Wrocławiu. Wiersze jego obejmowały tematykę zarówno wojenną jak i powojenną. W pewnych jego wierszach zawarł elementy realizmu razem z groteską. Przykładem tutaj mogą być takie utwory literackie jak: "Czerwona rękawiczka" i "Równina". Tadeusz Różewicz również jest znany ze współpracy z filmem przygotowując scenariusze do takich ekranizacji jak: "Trzy kobiety", "Miejsce na ziemi", "Głos z tamtego świata", "Piekło i niebo" i wielu innych.
Jednym z najwybitniejszych poetów polskich XVI w. był niewątpliwie Jan Kochanowski. Urodził się on w 1530 roku. Po 14 latach rozpoczął studia w Akademii Krakowskiej, a w później w Padwie. Wiele podróżował po Europie (przeważnie Francja, Królewiec), podczas których nawiązał liczne kontakty z przedstawicielami europejskiej literatury i humanistyki. W 1563 roku został dworzaninem i sekretarzem króla Zygmunta II Augusta. zaraz po śmierci tegoż króla wyjechał do Czarnolasu. Wczesna śmierć jego dziecka bardzo wpłynęła na życie i literaturę Kochanowskiego. W jego trenach odwołał się do niej (Orszulki), a w późniejszym okresie do drugiej córki, która również szybko zmarła – Hanny. W czasie gdy poeta studiował we Włoszech napisał na ogół okolicznościowe wiersze łacińskie, należące do zbioru Elegiarum libri. Zmarł nieoczekiwanie w Lublinie.
Najbardziej wybitnym pisarzem epoki oświecenia w Polsce był Ignacy Krasicki. Narodził się on w 1735 roku – poeta, prazaik, dramatopisarz i publicysta. Pobierał on naukę w kolegium jezuickim znajdującym się we Lwowie i w seminarium duchowym w Warszawie. W 1759 roku odbył studia uzupełniające w Rzymie. Na przestrzeni lat 1763-1764 był sekretarzem interrexa prymasa W. Łubieńskiego, gdzie później znalazł się w najbliższym otoczeniu króla Augusta Poniatowskiego. To ten właśnie poeta był uczestnikiem tzw. obiadów czwartkowych, jakie gromadziły elitę kulturalną na dworze. Przyczynił się on również do prowadzenia w ówczesnych czasach najważniejszego czasopisma społeczno-politycznego. W późniejszym czasie nawiązał on także dobre kontakty z królem Fryderykiem Wilhelmem II. Ignacy Krasicki był zwolennikiem klasycyzmu oraz racjonalizmu. Jego wiersze to m.in. "Hymn do miłości ojczyzny", "Pieśń na dzień 3 maja 1792", w tym dużo bajek i satyr.
Szczególnie dzieci mogą być wdzięczne takiemu autorowi książek i wierszy jak Jan Brzechwa. Urodził się on w 1900 roku. Był on studentem prawa na Uniwersytecie Warszawskim, a od 1939 roku zaczął pracę jako adwokat i specjalista od praw autorskich. Był on również twórcą tekstów kabaretowych, uznawany jako poeta liryczny pochodzący z kręgu Skamandra. Ta wdzięczność należy mu się za bogaty zbiór książek oraz wierszy przeznaczonych w większości dla najmłodszych czytelników. Napisał on takie wiersze jak: "Tańcowała igła z nitką", "Kaczka dziwaczka", "Pan Drops i jego trupa" a także wiele innych. Jego rzeczywistym nazwiskiem było: Jan Wiktor Lesman. Nazwisko jakie stosował jako poeta wynikało z powiązań z Bolesławem Leśmianem. Był on znany także z interpretowania tekstów rosyjskich. Przykładem tutaj mogą być utwory A. Puszkina, Siergieja Jesienina ,a także W. Majkowskiego.
Literatura naszego kraju zawiera ogromony zbiór dzieł cenionych pisarzy. Możemy się poszcycić bardzo wartościowym językiem. Na przestrzeni wieków język polski formował się dzięki słynnym pisarzom, przede wszystkim polskiej literatury. Na postać języka także miały wpływ takie czynniki jak: kultura, wydarzenia historyczne krajuoraz znane osobistości. Dzięki temu we współczesnym świeccie nasz język jest przepełniony różnego typu bogactwami, zaczynając od przysłów a kończąc na manewrowaniu głoskami. Z tego też powodu wielu obcokrajowców ma problemy z naszym językiem, ponieważ nie jest on tak łatwy w poznaniu jak ich i wymaga bogatej wiedzy, aby stosować go w jak najodpowiedniejszej konstrukcji. Literatura polska nie tylko jest piękna ze względu na swoje bogactwo językowe, lecz również z tego powodu, że miała (i ma także dzisiaj) ona istotny wpływ na historię naszego kraju. Wielu autorów, by przekazać prawdę na temat swego kraju oraz wzbudzić ducha narodu poświęciło własne zdrowie, a nawet życie. Dzieła te to nie tylko proza, ale także i wiersze.
Poetą, który na własnej skórze przeżył tragiczne losy XX wieku, szczególnie II wojnę światową, a wraz z nią obozy koncentracyjne był Tadeusz Borowski. Swoje życie rozpoczął w 1922 roku. Uczestniczył on w konspiracyjnym życiu kulturalnym. W 1943 r. został aresztowany, a później przeniesiony do obozu w Oświęcimiu. Następnie przeniesiono go do obozu Daschau-Allach. Po mniej więcej 3 latach od aresztowania mógł wrócić do kraju. Ukończył wtedy polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim i został członkiem Polskiej Partii Robotniczej. W późniejszym czasie został głównym wydawcą "Nowej Kultury". Życie Borowskiego nie należało do najłatwiejszych i dlatego ze względu na rzeczywistość jaka panowała w tamtych czasach popełnił on samobójstwo (w 1951 roku). Należał on do pokolenia Kolumbów. Wiersze jakie stworzył umieścił w cyklu "Gdziekolwiek ziemia". W poezji o tematyce obozowej znalazły się takie książki jak: "Pożegnanie z Marią" i "Kamienny świat".
Jednym z najbardziej znanych autorów a także wieszczów literatury polskiej jest między innymi Adam Mickiewicz. Dzieła tego wieszcza są zaliczne do bogatego zbioru dzieł, głównie takich jak: "Sonety Krymskie", "Pożegnanie", "Do Laury", "Do M", "Do Samotności", "Dwa słowa", "Oda do Młodości", "Pieśń Filaretów", "Romantyczność" i wiele innych. W swojej młodości pisał on utwory poetyckie, które były przekładem lub przeróbką z Woltera. Po raz pierwszy jego wiersz był opublikowany w "Tygodniku Wileńskim" w 1817 roku – była to "Zima miejska". Zapoczątkował on polski romantyzm utworem literackim opublikowanym w 1822 roku o tytule: "Ballady i romanse". W kolejnym roku napisał on słynną książkę "Grażynę" oraz "Dziady cz. II i IV", następnie 3 lata później wydał Sonety. Ze swoich podróży odbytych za granicą wyniósł 3 tom "Poezji". Na jego dzieła istotny wpływ miało powstanie listopadowe oraz jego upadek, w okresie którego napisał m.in. "Redutę Ordona". Jego ostatnim utworem literackim, którym mógł jak najlepiej się zaprezentować był "Pan Tadeusz".
Współczesność nie jest obojętna na wymowę w prozie i poezji, w związku z czym w naszym dorobku znajduje się wielu znanych pisarzy. Do nich stanowczo może należeć poetka i krytyk literacki – Wisława Szymborska. O jej ogromnym dobytku literackim świadczy chociażby to, iż w 1996 roku stała się laureatką Nagrody Nobla. Poetka urodziła się w miejscowości: Bnin. Od 1945 roku rozpoczęła studiować na polonistyce oraz socjologii w Uniwersytecie Jagiellońskim. W redakcji "Życia Literackiego" spełniała funkcję kierowniczą przez kilka lat. Popularne są wiersze Wisławy Szymborksiej takie jak: "Wołanie do Yeti", "Sól", "Sto pociech", "Wszelki wypadek", "Wielka liczba", "Ludzie na moście" a także "Koniec i początek". Jej literatura nawiązuje do doświadczeń literatury XX w. i tradycji humanistycznej. Są w niej takie charakterystyczne elementy jak: precyzja słowa, posługiwanie się ironią i paradoksem oraz przetworzone poetycko treści filozoficzne.